0

Ook al bellen ze nog zo ongelegen, ik doe altijd mee. Vaak gaat het alleen maar om het slijten van abonnementen, verzekeringen of leningen, en niet om die onderzoeken over Europa of het sexleven die je s'avonds op het nieuws voorbij ziet komen en waar nooit iemand die je kent over is ondervraagd, maar ik geef toch antwoord.

Goed, de antwoorden zijn niet altijd even waarheidsgetrouw. "Nee, ik hoef geen lening want ik bekleed een hoge functie bij het Ministerie van Financiën en daar is altijd wel wat extra geld te regelen voor eigen gebruik. Nee hoor, dat is volstrekt gebruikelijk, jongedame, daar hoef ik niet geheimzinnig over te doen!"
"Een aanvullende verzekering voor mijn pensioen zegt u...mmmm, ziet u, ik heb zeven kinderen en ik heb hen plechtig doen beloven, en vanaf hun 18e zal het schriftelijk bij een notaris worden vastgelegd, dat voor de rest van mijn leven een aanzienlijk deel van hun inkomsten naar mij zal gaan. Lijkt mij niet meer dan normaal, weet u wat het kost om kinderen op te voeden tegenwoordig?"
"Nee, dank u, ik heb geen abonnement op uw kwaliteitskrant nodig, want, tja, het klinkt een beetje gek, dat geef ik toe...de mensen om wie het gaat bellen mij altijd zelf op! Jaha, zo had ik net Vladimir en Tony aan de lijn, en George belt over een uurtje en Jan Peter....hallo? Halloohoo?"


0


Waarom sta ik deze verkopers/enqueteurs altijd te woord?
Omdat ik uit ervaring weet hoe vervelend het is om vier uur achter elkaar geweigerd, genegeerd of veracht te worden.
Tijdens mijn studie ben ik zelf jarenlang een belslaaf geweest, en met name tijdens het avondmaal of een voetbalwedstrijd is het lastig bellen. Maar soms maakt één gesprek een hele avond goed, zoals de volgende dialoog die zich afspeelde in het kader van een bestedingsonderzoek bij klanten van een winkelcentrum aan de rand van onze hoofdstad. Ik had mevrouw al een paar vragen gesteld over waar zij haar boodschappen deed.

"Dus u gaat wekelijks naar Benny's Tropische Toko en het Dierenparadijs...zijn er nog andere winkels die u bezoekt?"
- "Nee hoor, schat, ik moet ook nog tijd overhouden voor het huishouden."
"Eh,ja...de was kan niet blijven liggen. Hoeveel geld geeft u wekelijks uit aan boodschappen?"
- "Nou, es effe kijken, toch al snel een guldentje of tweehonderd."
"Maar dat is niet alleen bij Benny en de dierenwinkel neem ik aan"
- "Je moet wel een hoop van me weten, zeg! Wil je soms ook weten hoe oud ik ben?"
"Nou, mevrouw, dat komt pas later in het onderzoek, en..."
- "Ik ben aan de goede kant van de vijftig, maar mensen schatten mij altijd jonger in."
"Aha, nou, dat is mooi meege...
- "Wil je weten wat ik aanheb?"
Ummmm, dat is voor het onderzoek niet van belang, maar die tweehonderd..."
- "Een paarse strakke broek en een oranje hempie
"Oh, dat is een hippe combinatie, mevrouw, maar om even terug te komen op...
- "Ik heb blond, kort haar en draag bijna altijd hoge hakken"
Op de achtergrond bromt een mannenstem: "Wie is dat?"
Mevrouw antwoordt: "Oh, een of andere gozer die wil weten hoe ik er uitzie en wat ik aan heb."

Drie woedende stampstappen klinken en met wat gekraak verandert de telefoon van spreker: "Hallo? Luister es effe, vuile vieze #%*%! Beetje bellen en geilen op de vrouwtjes? Sodemieter op of ik stop je #$^ in je &*%!" Tuut, tuut, tuut....



txt © Ingmar van der Hoek