0


Stel je voor. Nergens in Amsterdam is een retro bril te vinden zoals wij die altijd dragen. Okay, op internet, maar dan kun je niet passen. Alleen bij het brilmuseum hebben ze een laatje met zwarte brillen, maar het merendeel is gewoon raar. Vindt je er toch een, dan moet je in het halfdonker - terwijl je niets ziet, want er zitten geen glazen in - op een klein spiegeltje, op een kast met rommel beoordelen of ie staat.
De verkoopster zegt altijd "Hij staat je goed hoor", want kennis over de juiste verhoudingen, juiste breedte of iets simpels als de breedte van de montuur brug ontbreekt totaal.
Bovendien voel je de druk, want je huidige montuur – ook van het brilmuseum – begint na 1,5 jaar al wit uit te slaan. Geen gezicht natuurlijk. Maar dat komt omdat het oud plastic is, waardoor de kans dat ie breekt ook aanwezig is. En als er iets ergs is, dan is het wel met een zwart montuur rondlopen, waar plakband omheen zit.

Tja, dan maak je een verkeerde keuze.


Het begon twee weken geleden. De chagrijnige brilmuseum verkoopster liet plichtsgetrouw een paar brillen zien. Enig enthousiasme of überhaupt advisering zat er die dag niet meer in. "Tja, ik heb nog wel wat in een doos liggen, maar daar kan ik nu niet bij, ik kan zo wel kijken, dan moet je maar rond 17.30 bellen." Zo gezegd, zo niet opgenomen. Ik was er klaar mee.

Nou ja, okay misschien had de verkoopster haar dag niet. Dus toch nog maar een keertje proberen.En warempel ze hadden een klassiek zwart montuur! Weliswaar iets groter, maar "Hij staat je goed hoor".
Jaja, toen ik thuis kwam leek ik wel Heino.



0


Enfin, ik de volgende dag terug. Omdat ik alle zwarte brillen had gepast, moest ik iets anders proberen. Een klassiek metalen misschien? Ook hier was weer een beperkte keus.
De verkoopster was inmiddels gezellige kletspraatjes begonnen met een paar Italiaanse toeristen. Een brilzoekende klant is natuurlijk alleen maar lastig op zo’n moment.

Na veel aandringen werden er toch nog een paar laatjes opengetrokken. Maar ook hier zag ik niet echt iets bij.
"Iek heb keen anderen meer" krasde het verkoopstertje. Maar goed, eentje die een beetje in de buurt kwam zette ik op. "Ik neem deze wel", ik was het helemaal zat in dat brilmuseum. In mijn gedachten leek het wel stoer. Thuis in de spiegel echter meer Jos van Crediteuren Debiteuren. Dit begon een drama te worden.

Ondertussen bleek ook nog dat het zonnebril montuur van Ronnie B. - uit het brilmuseum, uiteraard - totaal ongeschikt was om er geslepen glazen in te zetten. Helaas voor hem waren de twee weken omruilgarantie verstreken en kon hij naar z’n geld fluiten.

Omdat inmiddels bijna alle brillen van het Brilmuseum op m'n neus had gehad leek het me handig maar twee weken te wachten (stond op het bonnetje) misschien hebben ze inmiddels nieuwe modellen.


0


Vanochtend dus weer een paar zwarte brillen passen, die me niet stonden. Dit schoot niet op.
Tja, ik kon een tegoedbon krijgen, maar na twee debacles werd het nu tijd voor een echte opticien. Geld terug was geen mogelijkheid, wel een Brilmuseum-tegoedbon. Ik legde het nog een keer uit.

" Het enige wat ik voor je kan doen is de eigenaresse bellen, dan mag je aan haar je verhaal doen", werd op indringende toon gemeld.
" Okay, doe dat dan maar", mompelde ik. De Brilmuseum eigenaresse werd op haar mobiel gebeld en ik kreeg een hoorn in m’n handen gedrukt.

Het volgende bizarre gesprek ontwikkelde zich:

" Ik begrijp dat het heel lastig voor u is, maar ik koop al m'n hele leven brillen en ik ben nog nooit met een verkeerde bril naar huis gegaan.
- Ja, we hebben een ruime keus, elke twee weken hebben we weer een paar nieuwe.
" Dat weet ik, maar ik ben nu al voor de derde keer hier en ik kan geen geschikte bril vinden. Het gaat steeds mis met passen. Ik vind dat ik het nu echt wel geprobeerd heb."
- Een tegoedbon meneer, dat is wat ik u kan geven

" Dat weet ik, maar die wil ik niet en 89 Euro groeit niet echt op m'n rug.
- Ik kan u en tegoedbon geven.
" Dat vind ik dus geen oplossing. Ik heb hier al eens een bril gekocht, vrienden van mij kopen hier ook brillen, ik hoopte toch op enige coulance. Ik kan gewoon niets vinden, ik heb het echt geprobeerd"

- He Brilmuseum geeft gewoon geen geld terug.
" Ik snap dat het voor u heel lastig is, maar ik wil u wel tegemoet komen in de administratie kosten."
- Dan doen wij gewoon niet.
" Maar ik wil geen tegoedbon, ik wil hier niet meer langs komen, begrijpt u, zeker niet na dit gesprek."


0


- Een tegoedbon kan ik u geven. En ik vind dit gesprek zonde van m'n tijd.
" Ja dat begrijp ik, maar ik kom hier ook al voor de derde keer, dat doe ik ook liever niet"
- Ja, dat is dan uw probleem
" Dat klopt, ik vind het ook heel vervelend, het spijt me zelfs, maar ik wil hier niet meer terugkomen, zeker nu niet meer”.

- Dan geef je die tegoedbon toch aan iemand cadeau.
" Mevrouw, ik zoek toch gewoon naar een goeie bril, ik vind 89 euro iets teveel geld om in de kast te laten liggen”

- Ik wil dit gesprek nu beëindigen, ik vind je heel brutaal.
" Nou ja, mij wordt een telefoongesprek aangeboden, ik probeer naar een nette oplossing te zoeken."

- Wij geven gewoon geen geld terug.
" Ja, dan kan ik op mijn beurt natuurlijk vragen, waarom doet het Brilmuseum dat niet?"
- Dat doen we gewoon niet. Ik ben een middenstander, ik moet ook m'n brood verdienen.
" Ik heb overal m'n geld terug gekregen, zo erg is dat toch niet?"
- Dan had je maar beter moeten passen.

" Kom op zeg, ik heb u twee weken geleden 89 Euro gegeven, maar ik kom er gewoon niet uit, ik wil niet meer in het Brilmuseum komen. Ik begrijp dat het lastig voor u is, maar tien Euro administratiekosten wil ik u best geven."

- Meneer, ik heb 100% tevreden klanten en dat er een niet kan slagen kan ik ook niets aan doen.
" Ja, maar ik zit hier wel mee”
- Dat is dan jouw probleem.

" Dat vind ik wel heel makkelijk, ik leg het toch netjes uit."
- Dan had je maar beter moeten passen, er is keuze genoeg.
" Ik heb het drie keer geprobeerd, maar het lukt gewoon niet. Elke keer kom ik met een verkeerde bril thuis."

- Dat is dan jouw probleem, dan ga je maar naar de consumentenbond.

" Ik ben gewoon op zoek naar een nette oplossing.”
- Ik ga deze discussie nu beëindigen, ik ben hier helemaal klaar mee.
" Ik vindt dit wel erg tegenvallen, op z’n zachts gezegd."
- Dat is dan maar zo, daaaag meneer."


Brilmuseum; service uit het jaar nul, blijkbaar.



txt © Sander Gaarenstroom