Spelersvrouw

Steile tribunes, een sfeervolle B-side, hartstochtelijk juichende supporters in de overige vakken, die allemaal vol zaten, en een elftal dat met ongekende passie op de aanval speelde. Het 'hey, hey, hey, hey, hup NAC', galmt een paar dagen na NAC-Feyenoord nog steeds na in mijn hoofd en met een glimlach denk ik terug aan een middagje NAC.

Mooie club om supporter van te zijn.
Leuke perskamer ook, waar ik in de tweede helft achter glas mocht zien hoe Sergio, Cristiano en hun medespelers Feyenoord van het veld veegden. Alleen jammer van dat kliekje opgedirkte dames naast me, waarvan ik vermoed dat het spelersvrouwen waren.
Mooi, donkerglanzend in de duurste Organic-shampoos gewassen haar. Chanel, Versace en nog een paar merknamen waar ik zo snel niet opkom, bestreden elkaar om aandacht. Twee verwende kindjes, die alweer net iets te dik waren om als kleine modelletjes in de Wehkampgids te figureren, werden niet bestraft toen ze boven op de tafel stonden te schreeuwen. Sigarettenrook kringelde, overdadig zilver- en goudwerk rinkelde.
Een accent dat Balkanachtig aandeed.
'Ok, kom nou tok, Sergio, mak die derde kol. Ok, ok, ok, waat ies diet spaanend. Iek moet aiven wek, hie, iek kan diet niet ankaiken.' De vrouw in kwestie stond op. Strak zwart leer, spannend figuur, dat in vol ornaat werd getoond toen de vrouw quasi wanhopig met haar handen in het haar zat. Zij was zker een spelersvrouw. Ze ging snel weer zitten, toen de mannen aan de andere kant omkeken.

Bij de stand van 2-1 in het voordeel van NAC, kreeg een Feyenoordspeler een duwtje in het Bredase strafschopgebied. Er was niet echt iets aan de hand, maar omdat je als gezonde Hollandse vent indruk wilt maken op vrouwen in strakke zwartleren jurkjes, probeer je wel eens een overbodig grapje (indruk?) maken.
'Penalty voor Feyenoord!' riep ik met een glimlach. Dit grapje werd door de twee oude 'mennekes' in NAC-clubkostuum niet gewaardeerd, maar hun afkeurende gebaartjes en geluiden stonden in schril contrast tot de blik van de zwarte ijskoningin.
Toen NAC duidelijk een penalty werd onthouden door Luinge en ik een nog overbodiger 'niets aan de hand'-grapje maakte, was de boot aan. Constant waren situaties op het veld vanaf dat moment reden voor haar om met gevolg spottend mijn richting op te kijken. 'Zekuh ok ien pienaltie?' zei ze telkens.
Helemaal niet grappig, maar doordat ze iedereen om haar heen met haar 'nagels op schoolborden-lach' aanspoorde tot een bulderende Brabanderskliek, voelde ik me niet meer zo op mijn gemak. Ik probeerde nog de vrede te bewaren door te zeggen dat NAC van mij gerust met 6-1 mocht winnen, maar toen dat nog meer olie op het donkere vuur in haar ogen betekende, zette ik de tegenaanval in.

Tegen beter weten, eigenlijk, want tegen deze furie was amper iets bestand. De opmerking dat ze het intellect van een amoebe koppelde aan de uitstraling van een tochtstrip kwamen niet aan.
Toen de NAC-spelers begonnen aan hun ereronde en de journalisten aan de andere kant van het glas aanstalten maakten om naar boven te komen, stonden de feeks en ik gelijkertijd op.
Final showdown.
Ze gooide haar haar van links naar rechts, priemde haar borsten haast tegen het glas en juichte overdreven onder hard geklap naar de spelers - waarvan er minimaal n toebehoorde aan haar waarschijnlijk - die links onderin bij de cornervlag het enthousiasme van het publiek in ontvangst namen. Dit was voor hen nog mooier dan een overwinning in Tilburg en een aantal van de spelers gaf hun shirtje weg aan de supporters.
Een meisje van een jaar of veertien, vijftien kreeg er ook n. 'Die spelers houden er naast hun vrouw ook allemaal van die kleine meisjes op na,' merkte ik gemeen en net iets te hard op tegen een collega.
De collega lachte.
De zwartlederen feeks niet.
En dodelijk blik was het teken dat deze opmerking raak was.
'Vooral tijdens carnaval schijnt het enorm raak te zijn tussen voetballers en op strafbare seks ingestelde snolletjes,' rolde het pardoes over mijn schaamteloze lippen. Catwoman bevroor me met haar tweede blik en beende statig vastberaden op me af, zette haar nagels in alle delen van mijn lichaam die ik niet op tijd met mijn eigen handen kon beschermen, scheurde me in stukken en zette haar tanden om mijn strottenhoofd.
Haar kaken zetten aan en soepel beet ze het hoofd van mijn romp. Duivels glimlachend spuugde ze het hoofd van dertig meter hoogte dwars door het glas op het veld, waar het tollend op de middenstip terecht kwam.
De inmiddels volgestroomde perskamer keek haar ontzet aan. 'Kom,' zei ze kalm tegen haar gevolg en terwijl haar rustige ademhaling ijspegels veroorzaakte, liep ze naar het spelershome. En toen moest het avondje NAC nog beginnen.



txt Remco Regterschot