Fotografen & milieupolitie

O ja, en als laatste van de drie anekdotes die me zo snel na het lezen van De Bewuste Brief te binnenschiet, is die van de ANP-fotograaf in Portugal. Althans, ik geloof dat het Portugal was.

Roda JC speelde er een UEFA Cup-wedstrijd en de bewuste fotograaf werd door zijn chef gebeld. Of hij even een foto wilde maken van de kok in het hotel. 'Hij weet er van,' voegde de chef daar aan toe. De fotograaf snelde naar het spelerhotel, zette de kok met koksmuts in de keuken voor zijn pannen, stalde het bedienend personeel er omheen en maakte de foto. Daarna belde hij naar de redactie. 'Het is gelukt,' zei hij, 'maar die kok wist volgens mij nergens van.' Op dat moment zat Johan de Kock al een uur in de lobby te wachten.

Anekdote twee gaat over de nu al legendarische John de Pater. John is lang en dun, heeft een grote snor en een uitgestreken 'smoelwerk', fotografeert al een jaar of dertig de Rotterdamse sportwereld. John zegt het weinige wat-ie zegt met een zangerig Rotterdams accent en draagt de alleszeggende bijnaam 'John de Pater komt altijd wat later'. Zo ook bij een man van de businessclub van Feyenoord die op het punt stond te vertrekken voor een zakenreis. De Pater moest hem fotograferen en kwam binnen. De man zat op hete kolen, maar De Pater, die overigens ook marathons loopt, ging rustig zitten. De Pater krijg je niet gek, nooit. 'Eh, wilt u koffie,' vroeg de man. 'Graag,' zei De Pater en ging zitten. Na nog een koffie begon de man nerveus op zijn horloge te kijken, maar De Pater gaf geen krimp. 'Moet u misschien niet een keer die foto nemen?' vroeg de man tenslotte na het derde kopje. 'Ja,' zei De Pater, 'dat zou ik wel willen, maar ik ben mijn spullen vergeten.'

Anekdote drie. Diezelfde John de Pater kwam een keer voor een wedstrijd PSV-Feyenoord terecht aan de poort die toegang bood tot de parkeerplaats van de Eindhovense voetbalclub. De Pater draaide zijn raam open en de man in een oranje hesje met het woord 'Steward' vroeg om zijn parkeerkaart. 'Die heb ik niet,' zei De Pater. 'Dan mag u er niet in,' klonk het in ferm Brabants accent. De rij auto's achter De Pater groeide. 'Laat u me nou doorrijden,' zei De Pater. Er volgde een soort gesprek tussen de steward en de fotograaf en uiteindelijk haalde de steward de politie erbij. De Pater trok uiteindelijk aan het kortste einde. Hij moest keren en zijn auto ergens in een woonwijk twee kilometer van het stadion verwijderd, neerzetten. De steward glunderde en terwijl De Pater zijn auto keerde en langs het hokje reed, riep de steward triomfantelijk: 'Da's nie zo slim, hè?' De Pater hoorde het, trapte op zijn rem, reed achteruit, draaide zijn raam open, keek de steward strak aan en zei: 'Nee, als ik slim was geweest, had ik wel in een oranje hesje bij een hefboom gestaan.'

Waarom ik op deze anekdotes kwam? De Bewuste Brief, weet u nog? Vorige week kreeg ik hem van de milieupolitie. Ik dacht eerst aan een zieke grap van een vriend, maar uit navraag bleek dat de milieupolitie echt bestaat. Ik had op donderdagavond mijn vuilniszak buiten gezet in plaats van op vrijdagochtend en de man achter het doorkiesnummer op de brief bevestigde vrolijk dat op een dergelijk zwaar vergrijp inderdaad een boete staat van honderd gulden. Verbaasd vroeg ik hoe de milieupolitie wist dat het mijn vuilniszak was. 'Zit er niet een kopietje van iets bij?' vroeg de man die het antwoord al wist. En er zat een kopietje bij. Van mijn bank, met één of andere aanbieding tot internetbankieren, met mijn adres stond erop. 'Dat was niet zo slim, hè?' klonk het in plat Amsterdams.
Waar is John de Pater als je hem nodig hebt?





txt © Remco Regterschot