De Gids
Zo'n dagje na oud en nieuw doe je niet veel en zeker s'avonds niet. Mijn plan was dan ook om niet lang op de bank te blijven liggen, maar dat wel zo snel mogelijk in bed te gaan doen. Een drang tot intens slapen werd uitgangspunt. Maar of je dat nou in je bed doet, of liggend voor de TV begon me eigenlijk steeds minder uit te maken. De winterkou maakt je bloed dikker en het verzet om op te staan des te zwaarder. De televisie pruttelde er in ieder geval flink op los. En zo schoof de dinsdagavond steeds verder naar de rand van twaalven.

Tussen alle onzin waarmee de televisie poogde mijn gelaat, maar ook hetgeen erachter schuilt enigszins te verlichten blijkt af en toe toch iets boeiends uitgezonden te worden. Een van mijn favorieten is namelijk het programma "De Gids". Over televisie gaat het en deze keer mt Bril. Martin Bril is dat. En, uit mijn kleine scala van Nederlandse helden. De columnist ken ik persoonlijk niet, maar ik heb vele optredens mee mogen maken als TV kijker. Met als hoogtepunten een uitzending Zomergasten en een aflevering Tros Triviant (met Dirk van Weelden). Ben overigens ook fervent lezer van zijn columns.

De beste man heeft in het verleden aardig zijn best gedaan om Herman Brood(weer zo'n held) te evenaren qua inname van verdovende middelen. Maar is daar wonderwel gelukkig niet in geslaagd, sterker nog het spul is zogezegd voorgoed door hem in de kou gezet.
Met als gevolg een instelling die het midden houdt tussen een opa die zijn kleinzoon vertelt over de wonderlijke wereld, gemixt met een melancholieke drang naar dramatische omstandigheden. Mijn opa zou overigens gewoon in plat Amsterdams gezegd hebben: "Wat ken die mn toch mooi schrijve." Maar dit geheel terzijde.

Klein leed, zorgvuldig omschreven
Het is trouwens meer het kleine leed, of ongemak dat Bril briljant omschrijft. De columns lezen als foto's. Unieke fragmentjes uit het dagelijks leven, precieze gelaatsuitdrukkingen en omstandigheden worden met zorgvuldig afgewogen zinnen omschreven. Het geeft je een gevoel dat je soms alleen op vakantie krijgt. Als je de tijd hebt, op een terras zit en je verbaast over lokale ineffcinties en ritueeltjes van de straat.

Bril is de koning in het omschrijven en moet volgens mij intens genieten van al die kleine dramaatjes. Volgens mij kan alleen hij dat ook, met zo'n verleden. De vraag rijst bij mij dan ook wat er met Elvis (daar hebben we er weer een) zou zijn gebeurt als hij er bovenop was gekomen. Met Bril's resultaat in het achterhoofd zou dat door merg en been moeten zijn gegaan.

Dun gidsje
Maar terug naar het programma. Het gaat over TV fragmenten, die met de snelheid van commercials worden voorgeschoteld aan een drietal gasten. Deze mogen vervolgens een paar zinnen commentaar leveren voordat er het volgende item er alweer in knalt. Afgezien van het feit dat de ontkiemende discussies nooit worden afgemaakt zijn het wel de leukste fragmenten uit de hele week. En zo mis je nooit wat, c.q. zie je het leukste gewoon nog een keer.

n met interessante gasten, waardoor het walgelijk lelijke decor weer wordt gecompenseerd. Dit houdt namelijk het midden tussen een Caroline Tensen spelletje en een RAI Uno nieuwsuitzending. Het zal wel zo bedoeld zijn, maar het lijkt meer op een slechte compromis tussen een serieuze etaleur en een schijtlollige art director. Dit fenomeen komt overigens ook een beetje tot uitdrukking in de steeds flamboyanter wordende pakken van de presentator, Mathijs van Nieuwkerk. Ex-Parool, ex- AT 5 en ex-nog wat in de sport verslaggeving. De overeenkomsten met Willibrord Frequin (absoluut gn held) dringen zich op. Maar dat is een heel ander verhaal. Het is immers al tegen twaalven als dit programma stopt. Welterusten dus!


txt Sander Gaarenstroom