Om een lang verhaal kort te maken begon het al ruim van tevoren. Dat zijn complicaties dan. Want een Nederlands surfteam dat mee gaat doen aan de Europese Kampioenschappen (golf)surfen klinkt al een beetje als JamaÔcanen die gaan bobsleeŽn. Maar ik denk dat wij nog wel tegen leukere probleempjes opliepen, inclusief een hoofdstuk Mariuahana.

De tickets waren geregeld, twaalf zitjes met Air Lingus en drie auto's bij aankomst. Het reisbureau helemaal happy, maar Aer Lingus wat minder, toen later ons 'materiaal' ter sprake kwam. De twaalf dubbele boardbags mochten niet mee. Tenzij we een hele zwik bij gingen betalen. Okay, ze zijn best groot maar qua gewicht niet veel meer dan een Samsonite en een beatycase.




Maar het mocht dus niet. Na overleg besloten we de wedstrijd organisatie in Ierland te bellen om hulp. Die kregen het voor elkaar dat enkele dagen later, de directeur van de bewuste vliegmaatschappij, live in een radio uitzending mocht uitleggen waarom onze boards niet mee konden. Uiteraard bleek het na deze show geen enkel probleem meer om voor een klein bedrag de spullen per luchtvracht mee te nemen.

Zo gezegd, zo gedaan en onder het genot van wat snacks en lelijke stewardessen waren we onderweg naar Dublin. Ondertussen lazen we nog even goed de reglementen door. Vanaf de halve finales zouden er doping controles plaatsvinden. En op de zwarte lijst stond ook het gebruik van hasj en wiet. Dat blijft een week in je bloed zitten, dus op de vraag of er iemand de afgelopen week niet had geblowd kwam helaas geen reactie. Mmh, oppassen bij de halve finales dus maar...

De reis verliep voorspoedig en eenmaal bij het hotel om in te checken moest het gehele bedrag vooruit betaald worden. Omdat hoofdsponsor Vans het welbegeerde sponsorbedrag nog niet had overgemaakt hadden we gelijk de eerste situatie al te pakken. Bij godsgratie mochten we de eerste nacht wel blijven slapen, maar op voorwaarde dat we alle paspoorten inleverden. De volgende dag gaf de pinautomaat nog steeds zero op het rekwest, ondanks alle beloften van sponsor Vans ten spijt. Gelukkig wilde iemand zijn creditcard wel uitlenen, dus dat zat voorlopig ook wel goed. Maar inmiddels al een strafpunt van de organisatie.

En toen de optocht. Net als bij de Olympische Spelen zouden alle teams door het dorpje gaan marcheren in teamtenue. Omdat we alleen Vans hadden weten te strikken voor een sponsoring, waren dat ook de enige gezamenlijke elementen aan ons tenue.
Nou, ja behalve dan ook een Vans T-shirt.
Verder hadden we bedacht dat het wel makkelijk zou zijn als iedereen een spijkerbroek zou dragen en een bomberjackie. Immers, daar valt altijd wel aan te komen en we zien er nog gelikt uit ook! Helaas bleek het plaatje van twaalf geblondeerde jongens en twee meisjes, in verschillende kleuren bomberjackies, met oude spijkerbroeken en een Nederlandse vlag eigenlijk meer op een demonstratie die meestal wordt verboden door een burgemeester. Maar we staken leuk af tegen te tot op de sokken gesponsorde andere teams. Die Niederlanders waren zum town!




Het evenement duurde een week, maar er was nog geen golfje te bekennen. Hoofdsponsor Guinness wist daar wel raad mee, dus het bruine bocht druppelde vrolijk uit de tap.
En langzaam, want dat is Guinness.
Ondertussen liep een teamlid vrolijk aan een paar Ieren te vertellen over zijn homegrown activiteiten in Amsterdam. Niks bijzonders zou je zeggen, maar daar dacht de organisatie toch anders over. Ondergetekende mocht de volgende ochtend op het matje komen en kreeg een preek dat dit soort geruchten niet gewenst waren. Het was immers op het Eurovisie Songfestival na een van de weinige grote evenementen in Ierland en ook nog eens gesponsord door het Ministerie van Toerisme. En surfers hadden al zo'n slechte naam... Dat soort dingen mocht dus niet in de pers komen. Okay, gesnopen en wederom een strafpunt geÔncasseerd.

Daarna werd het tijd voor allerlei wedstrijd reglementen en maateenheden. Een longboard moest een bepaald oppervlakte hebben. Concreet betekende dat voor super-longboarder Robert de Roode dat zijn vlijmscherpe wedstrijdboard net te klein was. Diskwalificatie al vooraf dus. Een klote situatie die nogal wat discussie opleverde, maar waar verder geen speld tussen te krijgen was. Gelukkig liep het goed af omdat een paar vriendelijke Nederlandse vakantiegangers wel hun board wilde uitlenen. Dit ding was wel flink groter en zwaarder en helaas Robert's prestaties hierdoor wat minder.

Ten tweede bleek voor de senior categorie de gewenste leeftijd van 35 jaar voor al voor 1 januari van 1997 te gelden. Het was midden september! Onze ouwe held Thomas Koenen mocht hierdoor helaas niet meedoen. Verschrikkelijk voor hem, maar het werd opgelost door, de ook toevallig aanwezige en altijd stonede Klaas van Hulzen in te zetten. Thomas deed mee in de normale categorie. Inmiddels was de organisatie wel goed klaar met ons.

Later op de avond was het weer Guinness tijd, waarop Haagse Johnny besloot om maar weer eens een stripshowtje te gaan geven in het streng Katholieke Ierland. De stomverbaasde eilandbewoners keken totaal uit het veld geslagen toe. Gelukkig bleef mijn tweede reprimande de volgende ochtend uit, waardoor we gelukkig weer verder konden.

En toen kwamen er eindelijk golven! En niet van die kleintjes ook. Drie meter vette bakken langs de rotskusten deden de Nederlandertjes smullen van plezier. En ze surfte alsof hun moeder ze achterna zat na het zoveelste een gat in je broek!
Onderdeel van de hele wedstrijd was ook een potje kneeboarden. Een andere manier van surfen, niet heel echt populair, waar je met je knieŽn op een klein, dik board de golven afrijdt. Helaas was er zo'n iemand niet in Nederland te vinden, maar we wisten wel de bewuste Johnny te porren om met een normaal surfboard uit te peddelen. En hij had het zwaar. De golven waren tot megahoogte gestegen, maar hij wist wel een van de favorieten uit te schakelen door in de heat een paar lekkere golven te stelen van hem. Briljante actie!

Op de laatste wedstrijd dag, een paar uur voor zonsondergang. En vertel me niet hoe het ooit mogelijk werd. Maar besloot het Nederlandse team in de buurt een paar relaxte golven te gaan surfen met twee auto's. Een had een imperiaal, dus daar gingen alle boards op. En de ander had een kofferbak, dus daar moesten alle wetsuits in. En iemand wist wel, vaag een mooi breakje te liggen, waar gegarandeerd barrels te koop waren.

Ik moest nog even blijven met Robert, maar wij zouden ergens anders gaan surfen met de derde wagen. Uiteraard raakten de twee auto's elkaar kwijt. En je begrijpt het al, de enigste mogelijkheid werd voor de auto met boards om zonder pak uit te peddelen. Goddamn, het is half september in Ierland, dat is winter bij ons! De paar lokalen die er aan het surfen waren moesten gedacht hebben dat de heilige geest voorbij kwam peddelen toen ze twee surfers in hun onderbroek zagen rippen. Twee golven en toen ging dat ook echt niet meer.

Robert en ik konden bij aankomst in het hotel dan ook leuk de ruzie in het team gaan sussen. S'avonds was er nog een afscheidsbanket. Nederland eindigde op een respectabele zevende plaats, voor IsraŽl, Duitsland en wat Scandinavische landen.

Naderhand lach je er om, maar tegen het einde van de week hadden we het wel redelijk gehad met elkaar, met Ierland en het kampioenschap. Het laatste dagje konden we gelukkig nog in de buurt surfen en dat was maar goed ook. Totaal verlaten strandjes met de allermooiste golven die je ooit hebt gezien. Barrels in iemands achtertuin en niemand in het water. Idiote surfsessie en een hoop ellende, maar lekker moe..







txt © Sander Gaarenstroom