Door Robby Buttner, 1998
0
Nederland kent vele underground surfers. Een interview met Reinout Vlaanderen, door insiders gezien als een van de beste surfers van Nederland. Reinout is inmiddels 38, ex-drievoudig Nederlands Kampioen shortboarden (mid jaren '80) en ex-redacteur van HSA Magazine. Hij woont en werkt ruim 10 jaar in Frankrijk voor Quiksilver 'Napali". Reden genoeg om wat vragen aan Reinout te stellen.

0
Rond Zeist waar ik opgroeide was eind zeventiger jaren een van de eerste skate communities, met o.a. Thomas Koenen, Marcus van Manen, Gerrit Jan Pelt, Fonger Broersma, Fio Brown en vele anderen. Amsterdam heeft pas begin jaren tachtig de betere skaters geleverd. Skateboarder Magazine en Action Now waren mijn belangrijkste invloeden. Deze bladen brachten me in contact met de Californian way of life, dus ook met surfen en de eerste ontwikkelingen van snowboarden. Hoewel ik had gebellyboard op m'n twaalfde, heb ik voor het eerst gesurft op m'n vijftiende in Cornwall, waar ik mijn eerste pop out huurde. Terug in Holland gelijk Go Surferhuis in de Scheveningse Badhuisstraat bezocht, board gehuurd en ook gekocht(TIKI bonzer 6'6, 250 piek). Sindsdien met Fonger en Fio daytrips gemaakt naar Scheveningen met fiets/trein/tram of te voet. Toen nog zonder plaats om om te kleden of spullen achter te laten. Sindsdien heeft surfen als een rode draad door mijn leven gelopen. Vele beslissingen heb ik gemaakt om mijn tijd in het water te verlengen.


0


0
De eerste vijf jaar surfde ik maar een dag per weekend, omdat vervoer zo'n obstakel was. Na telefonische surfcheck bij Go, meestal met Fonger op de fiets naar het treinstation waar ik met mijn OV jaarkaart de twee boards mee nam. Fonger lifte wegens geldgebrek. Eenmaal herenigd op het Centraal Station, de tram naar Scheveningen. Herinneringen zijn vooral kou, lobster golven, 6mm Gul wetsuits met frontzip en constant peddelen tegen side shore wind. Deze tijd surfde ik vooral met Fonger en Fio. De Koenen boys, zoals wij de Zeister skatekliek noemden, zagen we soms ook. Maar die hadden eigen vervoer en waren drukker bezig tjaapjes te draaien dan golven te pakken.
In 1984 ben ik naar Scheveningen verhuisd. Ik was heel vaak in het water met Chris Pronk, Dick Weisz, John Duyndam en Sandor de Kluizenaar. Er waren daar altijd dezelfde locals in het water. Moeilijk te onderscheiden van elkaar want allen hadden ze lang haar en volle baarden. Dit waren de seventies-surfers als Albert, Arie, Rien, Jaap en Jip en Jop. Pas later toen de baarden verdwenen en het haar werd geknipt konden menselijke relaties aangeknoopt worden.


0


De beste surfer op dat moment was Frank van Baarsel uit Zuid Afrika. De eerste keer dat ik hem zag surfen was 'just like in the mags'. De back- en frontside laybacks zijn in mijn geheugen gegrift. Later zijn anderen uit het buitenland gekomen; Bjorn uit Zuid Africa en Lennart uit Liberia. Beide surfden beter dan wie dan ook, maar dit was rond de leeftijd dat je geen heroes meer nodig hebt.
Pro's heb ik nooit als voorbeeld genomen, hoewel ik wel altijd het non-conformisme van Cheyne Horan heb gewaardeerd. Ik heb altijd meer gekeken naar hoe mensen hun leven inrichten rond het surfen en hun plezier in plaats van hoe goed ze kunnen surfen.
Toen ik in Scheveningen woonde was de HSA niet erg actief en ik stelde me voor als redacteur voor het blaadje. Bij gebrek aan artikelen heb ik er zelf maar een volgeschreven. Dit was geloof ik in 1986. Onder andere Ônterviewde ik mezelf en gaf ik af op het uitbreiden van surfen voor commerciŽle doeleinden. Zeer idealistisch, maar niet erg reŽel.

0
De enige wedstrijden waar ik aan heb mee gedaan zijn Nederlandse Kampioenschappen en twee Europese Kampioenschappen. In Nederland ben ik drie keer als eerste geŽindigd. Als de wisselbeker nog dezelfde is, moet mijn naam er nog op staan. Europese wedstrijden waren vooral een goede gelegenheid om goedkoop onderkomen en eten te krijgen. In Ierland in '85 was de surf onwijs. Op Bundoran heb ik mijn eerste droge tube gepakt en overal waren goeie spots te vinden.


0


Ik kan niet zeggen dat ik competatief ingesteld ben. Soms ben ik heel relaxed, op andere dagen peddel ik als een gek op alles wat beweegt. Het is mij trouwens opgevallen dat Nederlandse surfers, ongeacht hun niveau, veel meer golven pakken als anderen.

0
Eind '86 ben ik verhuisd omdat ik een Duits meisje had leren kennen. Begin '87 ben ik in Biarritz gaan wonen met mijn schamele bezittingen en alleen een 5'8" Singlefin. Door gebrek aan goede tri-fins ben ik blijven hangen bij de single fins. Lekker kort, dik en breed. Voor Scheveningen werkte dit uitstekend. Maar na een sessie in 10 foot Guethary besloot ik toch maar andere boards te kopen.

0
De eerste zomer heb ik in Hotel du Palais gewerkt als ober. Het werk was slecht betaald en met vele uren had ik relatief weinig tijd om te surfen. Ik heb nog wel ontbijt gebracht aan Tina Turner, gitarist van U2, Mubuto en Michael Tomson van Gotcha.
Drie maanden na het zomerseizoen belel tot mijn verbazing dat de wintermaanden de beste surf heeft. Tot dan was ik enkel tussen april en september op vakantie geweest. Via een uitzendbureau ben ik bij Quiksilver Europa, NaPali, in de stock begonnen te werken. Het bedrijf was nog klein en surfers werden op prijs gesteld. Na drie maanden kwam er een opening in de productie. Waar ik drie jaar stoffen heb gesneden en textiel cursussen volgde. Altijd een kick als je iemand op straat zag met een kledingstuk waar ik aan gewerkt had. Door de normale werktijden kon ik iedere dag surfen. Dit waren de jaren dat ik de meeste tijd in de line-up lag. Lafitenia is twee minuten van de fabriek af. Voor-, na het werk en tijdens de lunchpauze was dit mijn vaste spot. Of bij kleine golven Bidart Centre.
In '91 ben ik doorgestoomd naar product development, waar ik nieuwe producten ontwikkelde. Via deze job zat ik midden in het bedrijf en werkte samen met o.a. John Winship en Jeff Hackman, twee oprichters van NaPali. Door de jaren heen is mijn werk gespecialiseerd richting accessories (bags, caps, watches, sunglasses, etc.) en basic tee- en sweatshirts.
Na zes jaar hoorde ik dat Quikslilver International, het moederbedrijf, iemand zocht die vanuit Frankrijk als contactpersoon kon fungeren. Sinds drie maanden geeft me dat de mogelijkheid om te reizen naar AustraliŽ, Zuid Africa en Turkije.


0

0
Jeff's boek kwam als een shock voor iedereen die hem kende. Niemand, zelfs zijn vrouw had door hoe diep hij aan de dope zat. Van nature is hij iemand die up en down gaat. Dat hij soms op de vloer van zijn bureau lag te slapen was niet ongewoon na bijvoorbeeld moeizame reizen. Tijdens zijn gebruik heb ik een trip naar de Canaries met hem gemaakt en hij had al vijf maanden niet gesurft. Om 6' perfecte lefts te surfen hebben we hem een 1000m steile cliff naar beneden gesleept. Zijn eerste golf was achter de peak en ik lag wat verder down the line. Zeker dat die sectie onmaakbaar was. Wachtend, tot hij in het foam zou oppoppen hoorde ik een hoot en hij kickte uit in de channel. Niet in lichamelijke vorm, op een onbekende spot was zijn eerste golf een diepe backside barrel!
Ik heb hem de eerste jaren niet veel zien surfen, maar als de surf hoog en goed was, was Jeff in het water. Met een relaxte attitude. Onmogelijk om te denken dat hij een wereldbekende surfer is. Altijd enthousiast met vreemden te praten.
De laatste jaren longboard hij veel met zijn zoon Ryan. Met name in Hawaii, waar hij de langste tijd van het jaar woont. Ik kan iedereen zijn boek aanraden. Het wijkt af van de meeste surfstory boeken en het beschrijft een tijdsbeeld waar niet veel over wordt gesproken.
Stille waters hebben diepe gronden gaat niet op voor Jeff. Verander het in: Hoge wateren, diepe barrels.

0
In Nederland heb ik alleen Scheveningen en Kijkduin gesurft. Maar ik heb foto's gezien van de Maasexpress en Slufter, dat ziet er uit als een goede setup. Mijn beste herinneringen heb ik aan Scheveningen-Zuid, laag tij voor het dammetje. Een meter sandsucking barreltjes die perfect afliepen.


0


In het buitenland is het moeilijk want er zijn veel. Geuthary voor de makkelijke hoge bakken. Leas Alcyons voor de steile takeoffs en power. Hossegor area voor de beachbreaks. Maar je moet er wonen om de juiste plaats en de juiste tijd te weten. Dus ik blijf liever in de buurt van Anglet, waar ik de banken ken. Sommige dagen kunnen er perfect zijn.
In de Canaries heb ik Yellow mountain en Hakman's point gesurft en die blijven me altijd bij. Oops, Mundaca niet vergeten, maar daar neemt de crowd het plezier weg.

0
Ik probeer fit te blijven maar ik kan me niet dwingen constant naar de gym te gaan, of te rennen. Ik heb veel geskate in het verleden, maar sinds ik in Frankrijk woon sta ik hooguit tien keer per jaar op mijn oude Gator (1986 model). Snowboarden is een goed alternatief voor de wintermaanden en als de sneeuw vers is ga ik een dag of weekendtrip naar de PyreneeŽn. Twee uur rijden van hier. De eerste winters spendeerde ik elk weekend en al mijn geld aan snowboarden. Totdat ik merkte dat ik vaak goede golven miste. Nu ga ik enkel als de sneeuw goed is en met een groep vrienden om de kosten te delen en plezier te vermenigvuldigen.

0
Voor het werk heb ik de laatste jaren veel gereisd, naar de meest non-surfing places als Hong Kong, Korea, China, Thailand en Europese productielanden. Sinds mijn nieuwe baan heb ik wel veel met collega's in AustraliŽ en Zuid-Afrika gesurft. In deze landen wordt Quiksilver door surfers gerunned.

In maart ben ik naar de Canaries gegaan. Bij aankomst kreeg ik de grootste swell van het jaar op mijn dak. 15 foot en ik had slechts een 6'4 en 7'0 bij me. Dat was te hoog voor de eerste dag. Maar daarna dropde de swell en bracht 10' surfbare golven. Ik heb ook tien dagen op een klein eilandje voor de kust gezten, waar het enige transport je voeten zijn. Die dagen heb ik in m'n eentje 5'tot 10'perfecte reefs gesurft. Geen surfer te zien. Je realiseert dat je voor eigen plezier surft en niet voor- of tegen anderen. Wat vaak gebeurt als je in een groep surft. Slechte surftrips heb ik nooit gehad. Wat er ook gebeurt. Car trouble, lange jet vlucgten, zeeŽgelstekels of reef cuts. Het blijven je beste herinneringen. Op het moment vervloek je wat er gebeurt, maar het is de essentie van iedere reis. Een trip die totaal comfortable en georganiseerd is, zelfs met goede surf, blijft slecht als er geen avontuur is.
Belangrijk is ook om mensen te ontmoeten die totaal anders zijn dan jezelf om daar wat van te leren. Zes jaar geleden ben ik Josiane tegengekomen, een Braziliaanse uit Rio en vorig jaar zijn we getrouwd. Hoewel we tegenovergestelde karakters hebben, brengt ze veel leven (en mensen) in mijn huis. Alles blijft nieuw en interessant.

0
Door surfen ben ik zoveel verschillende mensen tegengekomen. En ieder kan je wat bijbrengen. Via m'n werk ontmoette surfers waar ik in Zeist over las. Legends als Jeff, Gerry Lopezzz, Clyde Aikau, Laird Hamilton, Simon Anderson. Pros's die je mee nemen surfen; Tom Carroll, Jeff Booth, Ross Clarke Jones. En daarnaast natuurlijk en vooral iedereen die met de surfindustrie te maken heeft. Bijvoorbeeld de twee oprichters van Quiksilver; Alan Green en John Law. Ze hebben nooit gedacht waar hun merk toe kon uitgroeien. Bob McKnight van Quikslilver US heeft meer geld dan wie dan ook, maar is altijd nog klaar om offpiste te gaan voor een powderrun.

0
Voorlopig zit ik OK in Frankrijk, maar wie weet of ik eens in BraziliŽ ga kijken hoe het daar is. Het hele jaar mooi weer en palmbomen hebben mij altijd wel wat geleken. Als surfer houdt ik niet van de uitbreiding van het surfgebeuren. Maar ik werk toch liever bij Quiksilver, waar ik me thuis voel, dan een ander bedrijf. De wereld evolueert en geen individu kan tegenhouden dat meer en meer mensen zich aangetrokken voelen tot surfen en andere glijsporten.



txt © Robby Butnner, pics © prive collectie Reinout