Bij het bericht van het overlijden van de enige echte ‘Man In Black’ vanmiddag, dacht ik meteen terug aan die prachtige zomeravond in 1994 in Nighttown, Rotterdam, toen kameraad Jaap en ik getuige waren van een optreden van deze legende.

Natuurlijk had hij zijn vrouw June en zijn zoon John weer meegenomen uit Tennessee, maar daar kwamen we niet voor. Wij kwamen voor de man met de stem uit de Marianentrog zo diep, met de gelaatsuitdrukking van een vermoeide Cocker Spaniel en met zijn prachtige hymnen over jongens die door hun vader Sue worden genoemd (want daar word je hard van), over dramatische overstromingen (how high is the water, mama? five feet high and risin’…) en over Deliah die doodgeschoten wordt vanwege - ja, waarom eigenlijk?

Het publiek bestond gedeeltelijk uit ‘echte’ Cash-fans uut Hapert en Zundert, compleet in stijl met Stetson, rhinestone shirt en sporen aan de boots (I kid you not!), een plukje hippe nichten dat de Village People cowboy-look had qua uitdossing (en dus op de veel te strakke jeans en roze franjes aan de witte laarzen na nauwelijks verschilde van de mannen uit Bergeyk en Reusel) en een contingent in het stemmig zwart geklede architecten/ ninja strijders/ begrafenisondernemers/ semi-gothics die de hele avond geen boeh of bah riepen, zich nauwelijks bewogen en na afloop afgemeten tegen elkaar zeiden: meesterlijk…

De kop koffie van de meester werd door de zaal doorgegeven en gecontroleerd toen er collectief niet geloofd werd dat er slechts koffie in zat (It’s not what you think it is…), de blinde voorzitter van de locale fanclub werd onbedoeld cynisch onthaald (It’s good to SEE you again, my friend) maar het hoogtepunt qua interactie met het publiek was de enthousiaste begroeting van June Carter Cash aan het Rotterdamse publiek: Thank you, you wonderful people from…wherever it is that we are tonight! Holland, my dear, we’re in Holland, bromde JC somber voor zich uit starend.

En nu is hij er niet meer. Wat rest zijn heel veel mooie nummers (en niet al te veel minder mooie tot afgrijselijke nummers) waarvan ik er gelukkig een hoop heb op vinyl. Want Cash hoort niet op een CD of MP-3. Dus op naar de slijter voor een fles bourbon, de gordijnen dicht en draaien maar: Driven by wild desire…I fell into a ring of…