1

Ik begin een beetje in een George Costanza situatie te verzeilen. Het lijkt simpel. Je krijgt een schuurmachine. Die gaat kapot. Maar hij is van een goed merk, dus dik een jaar garantie. Terug naar de fabriek zou je zeggen. De werkelijkheid blijkt echter weerbarstiger.
0
Aan de basis van dit leed ligt het ontbreken van een miezerig papiertje. Slecht van kwaliteit en grafisch gezien onder aan de rangorde. De kassabon.
En zonder bon wordt er niks gerepareerd, aldus een resolute medewerker van de Praxis.
De schuurmachine had ik Kerst 2002 gekregen. Al in februari begaf ie het na een aantal kastjes kaalgeschuurd te hebben. In die tijd was ik ook werkloos en onder het motto ‘Gaar heeft geen geld, maar wel tijd’ kocht ik in kringloopwinkels meubelstukken voor weinig. Een flinke schuurbeurt, witte beits er over heen en een paar nieuwe knoppen. Een complete make-over. Maar niemand die het ziet.

Enfin, zoiets was ik weer van plan. Maar zonder een fijne elektronische schuurder begin je niets. Na het checken van de Black&Decker website bleek dat je defecte apparatuur bij het aankoop adres in moest leveren. Zes werkdagen wachten en het kind kan weer de was doen. Maar zoals gezegd, de Praxis was onverbiddelijk. Eerst de omgekeerde bewijslast. Laat maar zien dat het apparaat echt is gekocht, dan praten we verder.

Daar gaan we geen tijd aan besteden, dus een stapje hoger naar de Black&Decker Customer Service lijn. Alwaar een dito verhaal mij ten deel valt. Maar goed, het argument dat niet iedereen bij een Kerstcadeau de bon aan de schenker vraagt - en dat dit dus eigenlijk heel menselijk is – sneed wel hout bij de Service Lijn. Ik ratel nog even verder ‘Want er is DAADWERKELIJK betaald voor dit product. Ik heb er dus recht op. Plus dat ik niet verwacht dat bij een goed merk als B&D er dingen kapot gaan.' Daar kon mijn tegenspeler niet veel tegen in brengen.
0
En dan moet je hem gelijk inkoppen: 'Weet je wat, ik kan aan mijn moeder vragen of ze wellicht nog een bank afschrift heeft van de PIN-aanschaf.'
Er klonk een gesmoord ‘okay’. Een overgave.
'Hier heb je een nummer van DHL Express. Doe er een briefje bij en stuur het naar Frank. Wellicht dat hij een en ander in overweging wil nemen', aldus B&D.

En nu zit ik al drie dagen te wachten op DHL Express. Het nummer klopte, een briefje naar Frank was snel geschreven, maar een pruttelend bestelbusje voor mijn deur bleef uit.
Elke dag bel je dan naar DHL. Gisterenavond werd ik zelfs herkend. Verbazing alom. Van mijn kant alleen frustratie. Te meer omdat ik ‘s-middags bij de houthandel onder mij drie gezellige DHL kaartjes had zien liggen met “U was niet er niet”. Ik was bijna vergeten dat het om een schuurmachine ging.

0 Ik woon op twee hoog, leg ik voor de derde keer uit. 'Ja, maar onze mensen komen niet naar boven hoor', wordt mij verteld. Ik schreeuw het uit: 'er zit gewoon een bel. M’n naam staat op de deur. Ik kom gewoon naar beneden hoor. Die doos staat al drie dagen klaar.'
Voor de laatste maal wordt ik overtuigd dat het ding morgen echt opgehaald gaat worden. Maar u begrijpt het al.

Nu heb ik een aantal opties. Of een Gretta Duisenberg achtige vlag aan mijn balkon hangen met daarop. “DHL, 2-hoog aanbellen!!” Eventueel versterkt met wat wegafzettingen. Zelf naar Black&Decker rijden lijkt me geen optie. Maar ik kan wel zelf de doos naar DHL brengen. Ik denk alleen wel dat de eerste de beste die daar zeurt een schuurmachine rectaal krijgt ingebracht. Zonder spuug.

De grote vraag is echter, hoe gaat dit nu aflopen? Ik heb drie plausibele scenario’s bedacht:


1


Een. Ik heb mijn schuurmachine verpakt in een oude doos. Gemaakt van gerecycled karton. Karton dat in een vorig leven schijnbaar een transport verdovende middelen omlijstte. In het DHL hoofdkwartier wordt tijdens een routine controle mét hond, hard geblaft bij mijn doos. Zes wekdagen later krijg ik een totaal uit elkaar gesloopte schuurmachine terug. Met de complimenten van brigadier Schnautzi.

Twee. Ik zie mijn overbuurman zijn woonboot schuren met mijn schuurmachine. Terwijl ik al drie weken DHL lastig val met de vraag waar mijn machine blijft. En zij hardnekkig volhouden dat het apparaat is afgeleverd.
De buurman begrijpt de situatie, maar na driekwart woonboot is het apparaat hard toe aan een tweede service beurt. Ik krijg drie jaar voorwaardelijk en fikse taakstraf (een kinderboerderij schilderen) nadat bij buurman operatief een schuurmachine uit zijn endeldarm gepeuterd moest worden.

Drie. Black&Decker pakken het coulant op. De schuurmachine was ondeugdelijk en wordt vervangen door een nieuwe. DHL levert deze vervolgens keurig af op mijn adres. Ik schuur alsof het een lieve lust is. Ondertussen maakt zich er een steeds kreunender geluid zich van het apparaat meester. Gevolgd door mijzelf, omdat er één ding ontbreekt. Een bon.




1


Nou, vlak nadat ik dit stuk op de website heb gezet wordt er aangebeld. DHL. Ik merk laconiek op dat ik al drie dagen bezig ben. Waarop de bezorger, enigzins gefrustreerd antwoord dat hij dat ook is. Samen bekijken we de pakbon. Wat blijkt is dat er slecht zes letters beschikbaar zijn voor de bedrijfsnaam (lees: particulier). De afgelopen dagen stond er alleen 'Sander'. 'En ja, dat staat niet op de deur', merkt de DHL meneer terecht op. Daarnaast blijkt er geen ruimte te zijn voor een aanduiding als '2-hoog'. Vreemd.

Het hele verhaal mail ik naar DHL, waarop ik binnen een uur wordt gebeld. Uitgebreid de nodige excuses. Gelukkig had men er ook wel om moeten lachen. 'Of ze nog iets voor mij konden betekenen?' Nou nee, ik ben allang blij dat het eindelijk is opgehaald. Alleen blijkt mijn pakbonnummer totaal onbekend. Ik scan mijn bon en mail het nog een keer. Na een half uur wordt ik weer gebeld. De schuurmachine moest naar België en zodoende had ik ook te maken met de Belgische DHL. En om het compleet te maken, de bezorgservice in Amsterdam is het oude Van Gend&Loos. Die hebben een ander systeem. Gelukkig kon men mij wel vertellen dat de doos om 09.22 was afgeleverd bij Black&Decker in Aarschot, België.

Drie dagen later wordt er weer aangebeld en ontvang ik een gloednieuwe schuurmachine. In koffer en mét extra accessoires. Nou, ik ben even schuren.



txt © Sander Gaarenstroom