Volgens herinnert iedereen zich waar hij was toen de eerste beelden van instortende Twin Towers werden uitgezonden. Voor mij geldt dat ik gewoon op m'n werk was. En ben net als zo velen vier keer naar de televisie gehold. Om te beginnen voor de eerste crash. Een tweede keer voor vliegtuig numero twee, vervolgens het Pentagon en als laatste omdat de torens begonnen in te storten.
Wat dat betreft kreeg ik wel het adembenemende gevoel dat we in oorlog waren met 'iets'. Het leek mij echter geen aanleiding om mezelf een potje te surfen door de neus te boren.

Want het was een regenachtige september dag en de afgelopen dagen had het flink gestormd. Iets dat meestal wel garant staat voor een paar mooie golven, zo na het werk. Onderweg had ik, beducht op verdere aanslagen, natuurlijk wel op Radio 1 afgestemd voor het laatste nieuws. Maar wat ik inmiddels al bijna was vergeten, is hetgeen er naast de pier lag toen ik aankwam. Namelijk een Amerikaanse zeilboot. Dwars op het strand.
In een uitgestorven strandtent Timboektoe zat de gestrande solo zeiler, een zwarte Amerikaan aan de buis gekluisterd. Moet je dus even voorstellen, je zeilt de hele wereld over. Uitgerekend bij de Noordpier van het immer naar Hoogovens stinkende Wijk aan Zee spoel je aan. Twintig meter naast de havenmonding op het strand, waarbij je wel kunt spreken van een nèt niet.
Dat was waarschijnlijk een situatie van òf de betonnen pier òf het zachte strand. Op zich een duidelijke keuze , maar in ieder geval ligt je boot nu wel gekanteld op het strand en de inventaris languit over de vloer van het schip.
Gelukkig word je warm opgevangen door de boys van Timboektoe, mag je een nachtje overnachten en in afwachting van een bergingbedrijf zit je maar wat televisie te kijken. Tot overmaat van ramp zie je dan de trots van New York doorboort worden door een stel maniakale vliegtuigen. Dan heb je het zeg maar niet echt naar je zin.